Op een dag in februari-maart 2023 moest ik naar het regionale ziekenhuis worden gebracht. Ik had last van ernstige duizeligheid, hevige hoofdpijn en was verward. Twee verpleegkundigen namen me onder hun hoede. Omdat ik moeite had met spreken, spraken ze met mijn partner. De een was een kleine, asblonde vrouw met lang, golvend haar, vrij dun, en de ander was...
Toon meer »
Op een dag in februari-maart 2023 moest ik naar het regionale ziekenhuis worden gebracht. Ik had last van ernstige duizeligheid, hevige hoofdpijn en was verward. Twee verpleegkundigen namen me onder hun hoede. Omdat ik moeite had met spreken, spraken ze met mijn partner. De een was een kleine, asblonde vrouw met lang, golvend haar, vrij dun, en de ander was een lange, gemiddelde verpleegkundige van Afrikaanse afkomst die een open dossier voor zich had liggen, zoiets als een scan of röntgenfoto, hoewel er geen voorafgaand onderzoek was gedaan. Ze wiegde me heen en weer en opzij en trapte me in mijn linkernier. Ze gebaarde en keek naar mijn partner.
Toen werd ik in een kamer gelegd waar al twee mensen waren. Ik had gips om mijn linkerarm, en toen ik tintelingen in mijn handen en armen voelde, en ik steeds meer gevoelloos werd, en niemand op ons lette, stond ik op, deed alles af, gooide het gips in de prullenbak en vertrok. Later moest ik me melden bij het ziekenhuis omdat ik een ontslagbrief moest tekenen. De sfeer is nogal vreemd, bijna "ongezond". Ik ga er nu alleen nog heen om iemand te begeleiden of om bloed te laten prikken. Dit is niet het eerste incident dat ik moet melden, maar misschien is het beter voor hen als ik het hierbij laat!
Toon minder »
